Woonsilo van MVRDV

'Woonsilo aan het IJ' noemt architectenbureau MVRDV zijn project in het westelijk havengebied in amsterdam waarvan de eerste appartementen half maart zullen worden opgeleverd. 'Woonsilo' is een ongebruikelijk woord dat letterlijk torenflat of flatwoningen betekent. Torens zijn er echter niet gekomen omdat daarmee het karakter van de haven te veel verloren zou gaan.

In plaats daarvan is het ontwerp opgebouwd als een langgerekte, liggende vorm en het ziet eruit alsof het uit gestapelde, grote containers bestaat, waarvan vier stapels tegen elkaar zijn geplaatst.
Voorlopig ligt de woonsilo er nog als een eenling bij. Het grote, imposante volume aan het eind van de strekdam volgt de stedenbouwkundige voorschriften die de dienst stadsontwikkeling begin jaren negentig voor deze locatie heeft opgesteld: een rechthoekig volume van ruim 130 meter lang, 20 meter diep en tien verdiepingen hoog.

Deze grote maatÊsluit niet alleen aan op de weidsheid van de directe omgeving, het IJ en de houthavens, maar ook op de naastgelegen Graansilo van rond 1900, die enkele jaren geleden door het architectenbureau van J. van Stigt op een fraaie wijze werd verbouwd tot wooncomplex.

De entree tot het gebouw is op een stedenbouwkundige schaal gedimensioneerd. Halverwege het gebouw op de begane grond doet een groot gat in het volume dienst als een overdekte ontvangsthal. Hier zijn de meeste trappenhuizen gesitueerd die toegang geven tot de woonverdiepingen, er zijn aanlegsteigers vpoor pleziervaart, en in het verlengde ervan is een bedrijfsruimte die als een uitstekend volume is ontworpen. Het dak van de bedrijfsruimte (die geschikt is voor een restaurant, café of als fitnessruimte) is geheel ingericht als een groot balkon voor alle bewoners van het complex.

Door de mix aan woningplattegronden en de verschillende wijzen waarop ze toegankelijk zijn gemaakt, is de woonsilo een bijzonder gebouw geworden. De in totaal 175 woningen variëren van een- tot vijfkamer woningen, en zijn zowel verkrijgbaar in de huur- als in de koopsector. MVRDV groepeerde de verschillende soorten woningen tot 'buurten' van vier tot acht woningen die per groep op een specifieke wijze worden ontsloten: door middel van een middencorridor, een galerij aan de gevel of een individueel brugje naar de strekdam.

Deze verschillen worden niet verborgen achter een uniforme façade, zoals bij de superblokken van Hans Kollhoff op het KNSM-eiland of de Whale van Frits van Dongen op Borneo-Sporenburg. Voor MVRDV was het uitgangspunt de diverse onderdelen van het gebouw juist een specifieke karakteristiek te geven. Zo werden de 'buurten' in het interieur extra zichtbaar gemaakt door bijvoorbeeld een gang (vloer, wand, deuren en plafond) van zo'n buurt in één sterke kleur te schilderen. Aan de gevel maakte een andere raamindeling, kleur en gevelbeplating de woningdifferentiatie zichtbaar.